Tradycyjna Azjatycka Medycyna | Leczenie naturalnymi ziołami w medycynie chińskiej
Jak wyleczyć dolegliwości zdrowotne przy pomocy chińskiego ziołolecznictwa? Historia i krótkie wprowadzenie do leczenia ziołami. Poznaj metody medycyny alternatywnej stosowane w Chinach od tysięcy lat.
TCM, Zioła, Ziołolecznictwo, Chińska medycyna, Medycyna alternatywna, Naturalne metody leczenia
21744
post-template-default,single,single-post,postid-21744,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-2.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.8.1,vc_responsive

Chińskie ziołolecznictwo cz.1 – historia, podstawy


Chińskie ziołolecznictwo jest częścią tradycyjnej medycyny chińskiej, która skupia się na utrzymaniu ciała człowieka w zdrowiu, przy użyciu roślin, minerałów oraz produktów pochodzenia zwierzęcego. Chociaż według tradycji jego historia sięga około 5000 lat, to pierwsze teksty kompilujące wiedzę ówczesnych adeptów tej sztuki znane do dzisiaj, powstały w dynastii Han, między początkiem a trzecim wiekiem naszej ery.

Pierwszy z nich, o którym warto wspomnieć, to Shénnóng Běncǎo Jīng, czyli księga medycyny roślinnej legendarnego cesarza Shennonga, który żył prawdopodobnie ok. 2800 r.p.n.e., spisana w trzecim wieku naszej ery. Niestety jej tekst nie zachował się do dziś. Według tradycyjnych źródeł składał się z 365 opisów różnych medykamentów, podzielonych na trzy kategorie, w zależności od potencjalnej toksyczności i zalecanego spożycia. Do grupy pierwszej, czyli roślin szlachetnych, które można spożywać codziennie zaliczono przykładowo żeń-szeń, pomarańcze, czy daktyle chińskie, do kategorii drugiej, czyli potencjalnie toksycznych, imbir i ogórki, a do trzeciej, silnie wpływających na organizm ludzki i toksycznych, rabarbar. Bardzo ważnym aspektem tradycyjnej medycyny chińskiej jest koncentracja uwagi nie na zwalczaniu chorób, a na życiu w zdrowiu. Niesie to za sobą ważne implikacje, ponieważ lekarze, zamiast leczyć, starają się nie dopuścić do zaistnienia stanu chorobowego. Dlatego chińskie ziołolecznictwo jest bardziej profilaktyką niż samym leczeniem.

Drugą księgą tworzącą podwaliny ziołolecznictwa chińskiego jest Shānghán lùn, czyli traktat o przeziębieniach, spisany ok. 200 r.n.e. przez Zhanga Zhongjinga, będący jednym z pierwszych ogólnych podręczników medycznych. W czasach współczesnych wykorzystuje się wersje z jedenastego wieku. Traktat składa się z 398 sekcji ze 113 receptami ziołowymi, podzielonymi na 6 kategorii w zależności od stadium choroby. Owe recepty, w przeciwieństwie do zachodnich sposobów leczenia nie są skupione na działaniu poszczególnych składników preparatu, a na efekcie jaki daje ich zbalansowane połączenie.  Stadia chorób różnią się objawami, ich natężeniem, miejscem występowania (wewnętrzne i zewnętrzne) oraz metodami kuracji, która w zależności od stadium obejmuje: pocenie, wyziębienie, harmonizowanie, ogrzewanie i suplementację.

Chińskie ziołolecznictwo jest dziedziną bardzo złożoną i tak jak w przypadku medycyny konwencjonalnej, najlepszym sposobem na znalezienie odpowiednich preparatów na nasze dolegliwości jest wizyta u lekarza, w tym wypadku specjalisty od tradycyjnej medycyny chińskiej. Istnieją jednak preparaty i składniki, które powinny być stosowane przez każdego z nas. Konkretne przykłady środków leczniczych już w przyszłym tygodniu!


1 Comment
  • Piotr

    17 kwietnia 2016 at 08:38 Odpowiedz

    Czekam na kolejną część z konkretnymi przykładami! 😉

Post a Comment